Toplijsten

Mockumentaries

Dit soort films lijken echt, maar zijn (deels of helemaal) verzonnen. Ze spelen dus met de regels van de documentairefilm. We noemen ze fake-documentaires of mockumentary. Dit laatste is een samentrekking van de woorden ‘documentary’ en ‘to mock’, voor de gek zetten. ‘Fake’ betekent dat je als kijker in de maling wordt genomen. Want niets is echt, maar wordt wel als zodanig gepresenteerd. Dat weet je of van te voren of je ontdekt het tijdens het kijken. Of pas na afloop blijkt het allemaal in scène te zijn gezet, zoals bijvoorbeeld in Kutzooi van Lodewijk Crijns (Nederland 1995), dat over een groepje hangjongeren gaat. Als het publiek weet dat het naar een nep-docu kijkt, is het effect vaak ironisch. Voorbeelden zijn *This is Spinal Tap* (Rob Reiner, VS 1984) over het wel en wee van een rockband; *C’est arrivé près de chez vous* (Rémy Belvaux, België 1992) over het leven van een Belgische seriemoordenaar; de Britse serie *The Office*(Ricky Gervais) en zijn Amerikaanse remake (met Steve Carrell) en Borat en Bruno van de Britse komiek Sacha Baron Cohen.