Recensies
Coco

Visueel én cultureel een schot in de roos

Dankzij de kleurrijke en authentieke representatie van de Mexicaanse cultuur en de gecompliceerde personages is Coco een charmant meesterwerk.

Denk je aan Pixar denkt, dan denk je niet direct aan de dood; toch beleeft hoofdpersoon Miguel in animatiefilm Coco een avontuur in het hiernamaals. De wannabe-muzikant belandt namelijk op de Dia de Muertos in het Mexicaanse dodenrijk. De feestdag wordt in het echte Mexico ook gevierd, het is te herkennen aan parades met kleurige skeletten en dansende figuren. De feestdag sierde ook de opening van de laatste James Bond-film Spectre (2015). Alleen zijn de skeletten in Coco heel expliciet en dienen ze niet als versiering. Toch zijn ze niet eng, ze hebben kleurige kleding aan en hebben veel persoonlijkheidskenmerken. Ze wonen in een rijk wat doet denken aan een echte stad. Met veel lichtjes en straten lijkt het allemaal doodnormaal. Er zijn ook ambtenaren en ministeries, zelfs een stadion en een wijk waarin de ‘arme’ doden wonen. Om hier naartoe over te steken ga je over een brug van oranje bloemblaadjes.


Deze oranje blaadjes vormen de rode draad door het verhaal, want via zo’n bloemblaadje en een zegening van een familielid zou Miguel weer naar huis kunnen. Daarbij zie je ze overal, zowel op de begraafplaats van Miguels dorp en de straten van de doden. De blaadjes hebben ook een mooie glans, die de verrassende schittering van de film ook weergeven. Voor een film met veel dode personages is de sfeer zeer kleurig en zijn de personages ook bijzonder uitgesproken. De oma van Miguel, Abuelita, is een grootmoeder met passie en liefde. Héctor, een compagnon van Miguel in het dodenrijk, is grappig en onverwachts. Daarbij is het zonnige en Mexicaanse dorp levendig en accuraat. Disney wilde zo zeker zijn van de weergave van de Mexicaanse cultuur, dat ze meerdere adviseurs ervoor hebben ingehuurd. Na gemengde reacties op de Polynesische cultuur in Disney's Vaiana (2016), lijkt het erop dat ze geen risico wilden lopen.

De Mexicaanse achtergrond in Coco voelt authentiek aan, ook al is dat niet de focus van de film. Coco richt zich op het belang van familie, maar ook die van dromen. Dat laatste voelt soms aan als een cliché, want dat is een kenmerk van de meeste Pixar-films. Speelgoed droomt van kinderen dat met ze speelt, de snelle auto droomt van het winnen van het racekampioenschap en de culinaire rat droomt van koken. Maar de familierelaties en inlossing daarvan in Coco raakt je in je hart. Dat overtreft het cliché en zo de film je naar je zakdoekje grijpen. De kijkervaring is niet alleen voor kinderen leuk, maar ook voor volwassenen. Coco weet zowel de doden als de Mexicaanse cultuur te eren en kan met zijn kleurrijke personages en sterk verhaal een klassieker genoemd worden.

In een levendige sfeer met sprankelende lichtjes en muziek leert Miguel over zijn passie voor muziek, en zijn liefde voor zijn familie. Door middel van een goede representatie van de Mexicaanse cultuur en gecompliceerde personages voelt Coco aan als een charmant meesterwerk.