Recensies
Train to Busan

Verrassend emotioneel zombiespektakel

Het zombiegenre is bijzonder goed vertegenwoordigd in de entertainmentindustrie. Een serie als The Walking Dead weet na zeven seizoenen nog steeds miljoenen kijkers te boeien. En de PlayStation-game The Last of Us liet zien dat het genre ook volwassen materie kan brengen.

Maar wat precies de aantrekkingskracht van het genre is? De Koreaanse regisseur Yeon-Sang-ho snapt het precies: een zombiefilm is niet interessant door de zombies, maar door de mensen. Train to Busan mag dan wel hordes on-doden op het scherm tonen, in essentie gaat de film over de levenden. En de vraag: wat doet het met je menselijkheid als je in een wereld leeft waarin alleen egoïstische impulsen je vege lijf kunnen redden?

Hoofdpersoon is de workaholic Seok-woo die vanwege zijn drukke job een moeizame relatie heeft met zijn dochtertje Soo-an. Op haar verjaardag reizen ze samen af naar Busan. Net op het moment dat de trein vertrekt, springt er een vrouw aan boord die een vreemde bijtwond heeft. Op het station gaat het ondertussen helemaal mis: mensen beginnen elkaar te bijten en veranderen in agressieve monsters. Ook in de trein verspreidt de epidemie zich als een lopend vuurtje en moeten Seok-woo en Soo-an rennen (en soms vechten) voor hun leven.

Soms wordt de film zelfs verrassend emotioneel

Een van de eerste dingen die opvallen aan Train to Busan, is hoe goed alles er uit ziet. De film bewijst al snel dat Hollywood niet het alleenrecht heeft op imposante blockbusters. De film heeft een heerlijk vlot tempo en is visueel aantrekkelijk. De zombies zijn vrij simpel ontworpen, maar komen wel dreigend over vanwege de enorme snelheid waarmee ze zich verplaatsen. Dat het verhaal zich grotendeels in een rijdende trein afspeelt komt de claustrofobische sfeer ten goede. Vooral als de hoofdrolspelers zich door een nauwe coupé moeten wurmen, tot de nok toe gevuld met on-dood gespuis, is het nagelbijtend spannend.

Soms wordt de film zelfs verrassend emotioneel. Knap, zeker omdat het verhaal allesbehalve vernieuwend mag heten: een moeizame vader-dochterrelatie die door extreme omstandigheden wordt gerepareerd, zagen we bijvoorbeeld vorige maand nog terug in Logan.

Een pluspunt is hoe subtiel de maatschappijkritiek wordt gebracht. Eén scene in het bijzonder lijkt te refereren aan het vluchtelingen- en integratie probleem waar Zuid-Korea in de toekomst mee te maken kan krijgen, mocht de dictatuur van Noord-Korea vallen. Deze scène werd echter zo subtiel uitgevoerd, dat het naadloos in het verhaal paste. Helaas is het einde van diezelfde scène weer zo bot als een bijl.

Slechte schurk

Het is niet het enige probleem. Allereerst slaagt de film er niet in om de menselijke schurk een uitgewerkte persoonlijkheid te geven. Deze man wordt zó kwaadaardig en egoïstisch neergezet, dat het ongeloofwaardig wordt. Het lijkt wel of hij er een wedstrijd van maakt om zoveel mogelijk mensen aan de zombies te voeren. Dit zou op zich niet heel erg zijn, ware het niet dat juist het behoud en verlies van menselijkheid centraal staat in de film. Dat thema loopt schade op door dit ongeloofwaardige personage. Jammer, want vrijwel alle andere personages zijn wel sterk uitgewerkt. Met name vader Seok-woo ondergaat een geloofwaardige transformatie.

Train to Busan is een spannende, intense en bij tijd en wijle emotionele rit. De film dendert voort en ontspoort nooit, en dat het genre niet veel vernieuwing brengt, is dan makkelijk te vergeven.