Recensies
Blade Runner 2049

Trage beeldenstroom, ultieme techniek

Meer dan dertig jaar na de release van Blade Runner (1982) is Harrison Ford terug in de apocalyptische sf-wereld, waar anno 2049 ook Ryan Gosling en onze eigen Sylvia Hoeks rondwaren. Mooi, maar snel is anders.

De originele Blade Runner van Ridley Scott werd bij zijn uitbreng niet direct op waarde geschat, maar had grote invloed op het sf-genre en latere filmklassiekers zoals The Matrix(1999) en Se7en (1995). De film maakte ook een sterke link met het vergeten filmgenre van de film noir, met een corrupte wereld en prominente femme fatale. Angst en onzekerheid vormden één rode draad door het verhaal, en dat is ook in Blade Runner 2049 beslist het geval.

In dit moderne vervolg speelt Gosling de hoofdrol. Hij is een replicant, een androide die het werk doet wat ‘echte’ mensen niet willen doen. Net als Harrison Ford in het eerste deel is hij een Blade Runner, een politieman die ongehoorzame replicants die een bedreiging vormen voor de menselijke orde moet ‘pensioneren’ (een eufemisme voor doden). In zijn zoektocht naar een sinister complot moet hij antwoorden zoeken naar Fords ondergedoken personage Deckard.

Gosling is overtuigend in zijn rol. Als replicant met de summiere naam 'K; hoort hij geen emoties te tonen. Toch blijkt uit zijn keuze van gezelschap - een kunstmatig intelligent hologram in de vorm van een mooie vriendin- en zijn drankgebruik dat hij degelijk dingen voelt. Alleen zien we dat nauwelijks op het scherm. Sylvia Hoeks en Jared Leto nemen de schurkenrollen voor hun rekening; het zijn interessante personages. De Nederlandse actrice zet een gekweld maar sterk en ronduit fascineren personage neer. Leto krijgt naar mijn mening niet genoeg screentime om haar te evenaren. Een gemiste kans, want zijn verbijsterende intelligentie en blindheid beloven beiden een goede opmaat te zijn voor een ultiem optreden.

Wat opvalt aan beide Blade Runners is het gebruik van contrast. Licht en donker in één en dezelfde setting staan vaak hoog in contrast. Dit hoort bij de hele sfeer van het wereldbeeld. Het grauwe en donkere straatbeeld wordt maar heel specifiek verlicht door het Tl-licht en felle reclames, oftewel seksueel getinte projecties voor spelletjes en apparaten. Details zijn er in overvloed en maakt de wereld écht. De shots zijn vaak wijd zijn en het genoemde contrast maakt het prachtig om naar te kijken.

Maar het kijken naar één scène vindt de regisseur Denis Villeneuve blijkbaar iets waar je de tijd voor moet nemen. De film duurt dan ook 164 (!) minuten, en elk shot lijkt wel uitgerekt om zo een nadruk ergens op te leggen. Geen idee waarop, voor mij werkte het averechts. Omdat het zo traag ging, keek ik niet echt uit naar de volgende scène.

Blade Runner 2049 zit in dezelfde hoek als zijn voorganger, maar zal nooit die status bereiken. Daarom hoeft de lengte niet zo overdreven en verdient de film meer diepgang in zijn personages. De wereld en shots steken erg goed in elkaar en is de film daarmee ook een waardige opvolger, maar het is voor mij niet goed genoeg om nóg een keer drie uur aan te besteden.