Recensies
Het Diner

Thriller vol ouderlijke dilemma's

Twee echtparen dineren in een luxe restaurant. De spanning is voelbaar. Via flashbacks wordt duidelijk dat hun kinderen iets gruwelijks op hun kerfstok hebben. Wat gaan de ouders daaraan doen?

Dat is de plot van de verfilming van Herman Kochs bestseller Het diner. Het is de eerste Nederlandse verfilming van regisseur Menno Meyjes, die eerder scripts schreef voor verschillende Amerikaanse films, waaronder Indiana Jones and the Last Crusade. De hoofdrollenrollen van Het diner worden vertolkt door bekende acteurs: Jacob Derwig en Thekla Reuten vormen het echtpaar Paul en Claire, Daan Schuurmans speelt een mediagenieke politicus en Kim van Kooten zijn ietwat gefrustreerde vrouw Babette. De één speelt z’n rol overigens beter dan de ander: Babette komt bijvoorbeeld niet veel verder dan een typetje met vrij weinig tekst. Ook de rol van Serge blijft ietwat aan de oppervlakkige kant.

De kijker volgt de onthullingen als het ware samen met Paul  

Normaal wordt raar

Paul wordt daarentegen meesterlijk vertolkt door Jacob Derwig. De acteur weet het personage precies neer te zetten zoals hij in Kochs boek geschetst wordt. Paul is de verteller van het verhaal en deelt zijn gedachten vaak met de kijker. Hij is te horen via een voice-over en soms praat hij zelfs rechtstreeks tegen de kijker: dan draait hij zich om en kijkt hij recht in de camera. De kijker volgt de onthullingen als het ware samen met Paul. Daarom is het ook logisch dat je je steeds meer in de goeiige, maar ietwat onkundige Paul in gaat leven. Dit gaat zelfs zo ver dat je bijna goedkeurt dat Paul geen aangifte doet van de wandaad van zijn zoon. Hij blijft per slot van rekening een vader die zijn kind wil beschermen, toch? De hoofdrolspelers reageren op een manier die natuurlijk lijkt, maar eigenlijk helemaal niet zo natuurlijk is. De werkelijkheid komt langzaamaan boven water, wat de personages verandert. De perspectieven beginnen te draaien en de personages krijgen steeds meer rare trekjes. In het begin leken ze nog zo ‘normaal’, maar ondertussen blijkt dat een relatief begrip. Want wie denkt er nu eigenlijk ‘normaal’ en wie handelt er op de juiste manier? En wat is eigenlijk de goeie manier om met deze situatie om te gaan?

Zelf invullen

De film is niet zo spannend als je het boek al hebt gelezen. De opbouw van spanning en de onthullingen zijn namelijk identiek, waardoor het verhaal de tweede keer een stuk minder sensationeel is. Bovendien irriteren de eeuwige analyses van Paul nu juist, terwijl hij in het boek nog grappig uit de hoek lijkt te komen. De manier waarop Paul de ober keer op keer terechtwijst, werkt eerder tenenkrommend. En de manier waarop Claire haar zoon probeert te beschermen tegen al het onrecht in de wereld is niet langer vertederend, maar eerder naïef. Pubers worden groot, dat bewijst zoonlief maar al te duidelijk in de film. Toch is de agressiviteit van Paul die soms de kop opsteekt subtiel en knap in het verhaal verweven. Kleine details suggereren hoe het handelen van Paul misschien wel van invloed is geweest op zijn zoon. Dit wordt niet met al te veel woorden gezegd en kan door de kijker zelf ingevuld worden. Het einde is abrupt en roept, net als in het boek, veel vragen op. De kijker weet niet wat er precies gebeurd is en het is ook niet duidelijk wat er in de toekomst gaat gebeuren. Daardoor blijft het verhaal nog wel even in het hoofd van de kijker hangen. Een goed gelukte thriller, dat zeker.