Recensies
Blue Ruin

Op weg naar wraak

Neem een bebaarde zwerver die af en toe in huizen van onbekenden een uitgebreid bad neemt en voilà: je hebt het geheim ontrafeld van het recept van succesvolle Cannes-première. Op hetzelfde festival waarop Borgman (2013) een minutenlange staande ovatie ten deel viel, overkwam Jeremy Saulniers Blue Ruin hetzelfde.

De dakloze baardmans uit Blue Ruin, Dwight, krijgt aan het begin te horen dat de moordenaar van zijn ouders weer op vrije voeten komt. Hij start onmiddellijk een roadtrip naar de gevangenis in Virginia. Dwight is kalm, maar getekend door het trauma – hij ziet geen andere keus dan wraak te nemen. Maar Dwight is geen standaard actieheld of bloeddorstige macho die wraak er stoer of cool uit laat zien. Integendeel. Zijn vele twijfelmomenten en denkpauzes geven de film een relaxed tempo. Na een moord graaft hij keurig een graf. Wanneer een vriend een ander met een welgemikt headshot aan flarden schiet, vraagt Dwight bijna beteuterd: “What to do with the rest of his face?”.

Het maakt hem een tragisch, maar ook soms een hilarisch figuur.  

Puur genieten

Het ongemak van moorden, hoe ‘noodzakelijk’ het soms ook voor Dwight is, straalt er vanaf. Het maakt hem een tragisch, maar ook soms een hilarisch figuur. Acteur Macon Blair is met zijn treurige blik en sukkelige uitstraling heel menselijk en weet zowel Dwights fysieke als psychische pijn geloofwaardig over te brengen. Door de razend spannende scènes, de zwarte humor en de prachtige beelden (met vintagekleuren en fraaie composities) is Blue Ruin een film om van te genieten. Vier sterren dus!

Weetjes:

  • Regisseur Jeremy Saulnier wilde al jaren een eigen speelfilm maken met zijn goede vriend Macon Blair als acteur. Hij zette zijn spaargeld opzij en startte voor het laatste beetje een Kickstarter-project. Met deze crowdfunding haalde hij 35.000 dollar op. Als deadline voor zijn film had hij de inschrijfdatum van het Filmfestival van Cannes, waarvoor hij vervolgens werd geselecteerd. Hier won hij de FIPRESCI-prijs: de prijs van de internationale federatie van filmjournalisten.
  • Blue Ruin is Saulniers speelfilmdebuut. Zijn jarenlang ervaring als cameraman is er duidelijk in terug te zien. De regisseur kiest ervoor het verhaal beeldend te vertellen, in plaats van met flashbacks. Zo blijft Dwight ondanks het leegroven van andere auto's zelf in een oude (uiteraard blauwe) auto vol kogelgaten rondrijden, omdat die hem zo dierbaar is. Door de camera vaak vlak achter Dwight te plaatsen (bijvoorbeeld met een helikoptershot tijdens een bosrit) valt extra op hoe eenzaam het personage is.