Recensies
Gravity

Lang leve de zwaartekracht

Gravity begint duizelingwekkend. Zwevend en tollend tollen wij rond een ruimtestation honderden kilometers boven de aarde. Wetenschapper dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) voert in haar eerste missie wat ruimte reparaties uit (waarbij trillingen vernuftig te horen zijn voor het publiek doordat ze doortrillen in het ruimtepak – in het vacuüm van de ruimte kunnen geluidsgolven zich niet voortplanten). De ouwe ruimterot Matt Kowalsky (George Clooney) vertelt zwevend sterke verhalen aan het thuisfront ‘Houston’ en voelt zich duidelijk op zijn gemak in de eindeloze ruimte. Zodra brokstenen van een kapotte satelliet met hoge snelheid op hen én ons af komen en ‘mission abort!’ door de intercom galmt, verandert dat gevoel van vrijheid in paniek en claustrofobie. Kowalsky en Stone overleven als enige twee het ongeluk. Hun zuurstoftank is bijna leeg, de radioverbinding met Aarde is uitgevallen… De echte missie begint nu pas.

Gravity ziet er vanaf de eerste minuut prachtig en zeer geloofwaardig uit. De acteurs zweven realistisch in de ruimte en de camera draait en dwarrelt er haast eindeloos omheen. De beelden zijn in magisch 3D. De soundtrack stil, op wat stemmen en radioruis na. ‘What do you like about being up here?’, vraagt Kowalsky, die zelf aan het genieten is van de zonsopgang, aan Stone. ‘The silence. I could get used to it.’, luidt het antwoord. Deze stilte is in het eerste gedeelte van de film erg goed overgenomen, waardoor je je als kijker bijna zelf in het ruimtepak waant. Teleurstellend is echter dat hoe verder het verhaal vordert, des te meer bombastischer de muziek klinkt. Dat laat de sensatie dat je zelf in een claustrofobisch ruimtepak zit langzaam maar zeker verdampen en je beseffen dat je enkel toekijker bent, vanuit een veilige bioscoopstoel.

Want, zo stelt hij, anders zouden er maar vijf mensen op de hele wereld de film hebben getrokken...  

Stomme film 

Regisseur Alfonso Cuarón (Children of Men, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) vertelde in een interview dat hij in eerste instantie de gehele film zwijgend wilde houden. Guillermo del Toro (regisseur van luidruchtige Pacific Rim) wist hem op andere gedachten te brengen: ‘Make it fun. Make it entertaining. It’s a popcorn movie!’. Cuarón luisterde naar zijn Mexicaanse landgenoot en dus speelt aanzwellende muziek een belangrijke rol in Gravity. Want, zo stelt hij, anders zouden er maar vijf mensen op de hele wereld de film hebben getrokken, terwijl hij wil dat iedereen van zijn film kan genieten.  

Nostalgie

Dat kan wel zijn, maar voor mij persoonlijk doet die keuze toch afbreuk aan de film. Als Stone en Kowalsky hulp zoeken bij andere ruimtestations, blijkt Stone mentaal al een paar flinke klappen in het verleden te hebben gehad. Terwijl zij hijgend naar zuurstof haar trauma moet zien te verwerken moet komen, ben je zelf eigenlijk best blij dat de zwaartekracht in de filmzaal zijn werk doet. De jongensdroom van ‘ik word later astronaut’ krijgt in deze meer dan geslaagde ruimtefilm namelijk meer dan nachtmerrieachtige trekjes.