Recensies
Casse-tête chinois

Franse feelgoodkomedie vol toeval

Amsterdam telt zeventien bioscopen, met in totaal 68 bioscoopdoeken. In heel Amsterdam is er echter maar één zaal waar Casse-tête chinois wordt vertoond: zaal 2 van Studio K. Schande, dat er maar één bioscoop is die deze mooie film vertoont.

Casse-tête chinois, oftewel 'Chinese breinbreker', is een film van Cédric Klapisch. Het is een vervolg van twee eerdere films: L’auberge espagnole en Les poupées russes. In de eerste film gaat Xavier (Romain Duris) naar Barcelona, waar hij in een studentenhuis komt te wonen met onder anderen de lesbische Belgin Isabelle (Cécile de France) en de Britse Wendy (Kelly Reilly). In het vervolg, krijgt hij definitief iets met Wendy.

Amsterdam, Parijs, New York

Als Klapisch in Casse-tête chinois de draad weer oppakt, zijn Wendy en Xavier alweer tien jaar bij elkaar. Ze hebben twee kinderen, Mia en Tom. Het leven van Xavier wordt een nog grotere warboel dan het al was, als Wendy op een zakenreis een rijke Amerikaan ontmoet en samen met de kinderen naar New York verhuist. Xavier, intussen een succesvol schrijver in Parijs, kan het niet uitstaan dat hij zijn kinderen alleen nog in de vakanties zal zien. Hij vertrekt halsoverkop naar New York en mag daar tijdelijk bij zijn maatje Isabelle op de bank slapen. Die is dankzij zijn zaaddonatie zwanger en woont samen met de Chinees-Amerikaanse Ju. Ju’s oude appartement in Chinatown staat nog leeg, dus daar mag Xavier in. Omdat zijn visum dreigt te verlopen, neemt Xavier op advies van een goedkope advocaat een illegaal baantje en moet hij op zoek naar een Amerikaanse vrouw, want een trouwerij levert een verblijfsvergunning op. Het wordt nog wat complexer als opeens zijn jeugdvriendin Martine (Audrey Tautou) op de stoep staat.

De scène waarin ze in het Chinees onderhandelt is echt hilarisch, met al die gekke gelaatsuitdrukkingen 

Gekke bekken trekken

Het scenario (ook van Klapisch) steekt ontzettend goed in elkaar. Er zitten wel veel toevalligheden in het verhaal: die maken het niet bijzonder realistisch, maar wel grappig. De humor zit vooral in de kleine voorvallen en de bizarre situaties waar Xavier in verzeild raakt. Het acteerwerk is goed, vooral de mimiek is geniaal. Voor fans van Audrey ‘Amélie’ Tautou is het helemaal een must. De scène waarin ze in het Chinees onderhandelt is echt hilarisch, met al die gekke gelaatsuitdrukkingen.

In Klapischs Xavier-trilogie duiken steeds dezelfde acteurs op. Ook hier speelt het toeval eigenlijk een rol, want het is een filmserie die nooit als zodanig is gepland. Het is er gewoon van gekomen. Wel fijn dat de films op zich staan, waardoor ze los van elkaar goed te volgen zijn. Als je zin hebt in een Franse feel good-komedie maar de voorgangers niet hebt gezien, is dat dus pas de problème.