Recensies
The Grand Budapest Hotel

Echt Anderson

Opnieuw slaat Wes Anderson elke criticaster knock-out met zijn overdosis aan stijl en sterren. Zijn formule en stijl is inmiddels welbekend, maar toch weet Andersons ons steeds te verrassen met verschillende thema's en verhalen. Twee jaar terug ontluikende liefde en het begin van de pubertijd in Moonrise Kingdom en nu Europa in het interbellum in The Grand Budapest Hotel.

Het verhaal speelt zich voor het grootste deel af n het fictieve land Zubrowka. Oorlog is al dichtbij maar de bezoekers en de staf van het hotel maken zich nog geen zorgen daarover. Zij verblijven in het mooiste hotel van Europa, hoog op een berg. Ralph Fiennes (Skyfall, Schindler's List) speelt waarschijnlijk één van zijn meest opmerkelijke rollen van zijn carrière. Met een grote mate aan subtiliteit zet hij de kitscherige en strikte Monsieur Gustave neer. Gustave is de ultieme droogkloot die het zelf nooit door heeft. Zijn liefde voor kitsch, respect, traditie en oude vrouwen maken van Gustave een bijzonder personage. Maar wel een personage met een klein hartje, wat blijkt uit de vriendschap tussen hem en Zero (gespeeld door Tony Revolori). Ook al is dit Revolori’s acteerdebuut, zijn personage is bijna net zo leuk als dat van Fiennes. Zero is minder opvallend door het wat emotieloze spel van Revolori, maar storend is dat nauwelijks. Zero is het personage waar het publiek zich makkelijk mee kan identificeren. We zien de eigenaardige wereld en het avontuur door zijn ogen. Ook de overige cast is hilarisch met onder anderen Edward Norton, Jude Law, Léa Seydoux (Emma uit La vie d'Adèle) en nog veel meer. Helaas komen vele acteurs en actrices (zoals Tilda Swinton en Bill Murray) eigenlijk maar enkele minuten in de film voor. Meer cameos dan bijrollen dus. Dit versterkt het theater-gevoel van de film doordat ook de kleinste rollen gespeeld worden door een top-cast, maar aangezien ik Bill Murray's aanwezigheid op deze aarde zie als het bewijs van het bestaan van een Hogere Macht was ik toch teleurgesteld.

Zelfs de actiescènes zijn gebaat bij de persoonlijke cameravoering van Anderson  

Kinderlijk, en toch meesterlijk


In de beelden toont Anderson zich de koning van de “auteurscinema”. Er is geen andere regisseur op deze planeet die zulke eigenzinnige beelden neerzet met en er mee weg komt. Door de details, de bewust onnatuurlijke bewegingen en het kleurgebruik is elk shot en elke scène een kijkgenot. Zelfs de actiescènes zijn gebaat bij de persoonlijke cameravoering van Anderson; die krijgen daardoor een slapstickachtig karakter. En dat is niet erg!

De werelden van Anderson voelen altijd erg kinderlijk aan. De kinderen en volwassen zijn qua gedrag altijd hetzelfde en ook de heftige thema's worden met sarcastische humor getoond. Zo ook in The Grand Budapest Hotel, waar de naderende oorlog subtiel en toegankelijk wordt gepresenteerd met behulp van Willem Dafoe (Antichrist) in een SS-rol en Adrien Brody (The Pianist, King Kong) in een hilarische fascistische leidersrol. De film probeert een wat vreemd portret neer te zetten van Europa in het interbellum. Hoe mooi het kon zijn en hoe de bevolking de aankomende oorlog probeerde te negeren maar uiteindelijk toch onverwachts ermee geconfronteerd werd. De gruwelijke gevolgen van menselijke haat zien we maar zelden in close-up, maar zeker tegen het einde aan wordt de oorlogsspanning nadrukkelijker en harder.

Conclusie 


Maar tegelijkertijd toont Anderson ons een prachtig verhaal over vriendschap en moed in een wereld die elk moment kan instorten. De teleurstelling dat vele acteurs en actrices naar mijn mening niet genoeg tijd kregen is zeer snel te vergeven als we Gustave weer eens met zijn flair zien rondlopen of als we weer een hilarische achtervolgingsscène te zien krijgen. The Grand Budapest Hotel is weer een erg geestige Wes Anderson film. Vermakelijk, maar ook intelligent.