Recensies
Isle of Dogs

Deze honden zijn beestachtig goed

Elke nieuwe film van regisseur Wes Anderson wekt hoge verwachtingen bij filmliefhebbers, dus ook bij mij. Maar als eerstejaars animatiestudent was ik éxtra enthousiast (en nieuwsgierig) toen ik hoorde dat Andersons een stop-motionfilm maakte!

Isle of Dogs heeft een meeslepend verhaal, nauwkeurig in beeld gebracht door middel van levendige stopmotion en prachtige composities. Zolang je het snelle tempo kan bijhouden, vertelt Isle of Dogs een uniek en hartverwarmend avontuur dat vol zit met humor en geweldige dialogen. Het verhaal gaat over een hondenvirus dat verspreid word in de nabije toekomst in Japan. Kobayashi, de burgemeester van Megasaki City, besluit alle honden te verbannen naar Trash Island, eigenlijk een enorme vuilnisbelt. Zo ook Spots, de hond van burgemeesterneefje Atari. Na met zijn vliegtuig gecrasht te zijn op het eiland gaat Atari, met behulp van een groep honden, op zoek naar zijn verloren huisdier.

Doorgaans maakt Wes Anderson live-action films en hoewel ik de stijl van Wes Anderson altijd weet te waarderen, vind ik deze het best tot zijn recht is komen in Fantastic Mr. Fox; zijn eerste stop-motion animatiefilm. Het snelle tempo en de rappe dialogen van Wes vragen gewoon om stop-motion. Anderson is hier waarschijnlijk van op de hoogte en voert het tempo dan ook merkbaar op. Misschien even wennen, net als de framerate van Isle of Dogs. Aangezien het maken van een stop-motion film een ongelooflijk arbeidsintensieve klus is, worden de beelden op ‘doubles’ gefotografeerd. Elke bioscoopfilm word afgespeeld op 24 frames (afbeeldingen) per seconde. Dat zou betekenen dat er voor elke seconde stop-motion 24 verschillende foto’s gemaakt moet worden. Om deze enorme klus iets haalbaarder te maken, worden er vaak maar 12 foto’s gemaakt en zie je elke frame eigenlijk twee keer zo lang. Dit resulteert in een ‘schokkerig’ beeld, maar dat went snel.

Er ging veel aandacht uit aan de verschillende materialen waarmee de honden en de decors en props zijn gemaakt. Alle gebruikte texturen zorgen ervoor dat wereld er geloofwaardig en tastbaar is. Dat wil niet zeggen dat de personages ook direct geloofwaardig zijn. Acteren is iets dat ongelooflijk moeilijk is en waar ervaren animatoren een vereiste voor zijn. Juist daarom was ik compleet omvergeblazen door de hondencast; de manier waarop de personages bewegen, kijken en praten is enorm karakteristiek en vanaf de eerste scène ben je overtuigd dat de geanimeerde pop écht leeft! Het acteren is fantastisch, ook al laat de ‘lipsync’ (de monden wanneer er gepraat word) nog wat te wensen over. De monden hadden niet heel duidelijk de vorm van wat er op dat moment gezegd werd, wat ik enigszins vergeef aangezien honden daarvoor niet geweldig referentiemateriaal zijn.

Normaal gesproken ben ik niet heel bewust van de muziek in de films van Wes Anderson; het is meestal het beeld dat de meeste aandacht vraagt. Hoewel het beeld in Isle of Dogs nog steeds dominant is, heeft de muziek beslist veel te vertellen. De muziek is niet alleen heel sfeervol en passend bij waar de film zich afspeelt, ook is het beeld regelmatig (en zeker in de actiescènes) gemonteerd op het ritme van de soundtrack. Dit zorgt er voor dat wat de kijker ziet en hoort extra goed aankomt en het resultaat is een film met fantastische timing.

Ongeacht of je een liefhebber bent van animatie of niet; Isle of Dogs is een prachtige (animatie)film van Wes Anderson. De personages zijn heerlijk om naar te kijken, de wereld goed ontworpen en het verhaal is fijn om te volgen. Wes Anderson zei ooit: “That's the kind of movie that I like to make, where there is an invented reality and the audience is going to go someplace where hopefully they've never been before”.

En die missie is meer dan geslaagd!