Recensies
Alien: Covenant

Buitenaards bloedbad en filosofische vraagstukken

Alien: Covenant is een sequel en prequel tegelijkertijd. Maar lukt het regisseur Ridley Scott de gruwelijke spanning van het origineel te evenaren? Nou...

Bijna 40 jaar na het verschijnen van zijn iconisch sf-film Alien keert Ridley Scott terug naar zijn horrorroots met Alien: Covenant. Ja-ha, in 2012 maakte de Brit al Prometheus, maar die prequel speelde zich misschien wel af in het Alien-universum, maar stond tegelijkertijd ook los van de filmreeks. Covenant wil de brug slaan tussen prequel en origineel, maar of dat ook een succes is….

Alien: Covenant speelt zich vijf jaar na Prometheus af, en volgt de bemanning van het ruimteschip Covenant in hun reis om een bewoonbare planeet te koloniseren. Als tijdens de expeditie een aantal bemanningsleden geïnfecteerd worden met een gevaarlijks virus, laat een buitenaards bloedbad niet lang op zich wachten.

In die Alien-tijdlijn zit Covenant tussen Prometheus en de originele Alien in. Covenant voelt aan als een combi van de filosofische thema’s van Prometheus met de horror van Alien. Of dit positief is, hangt ook af van je eigen verwachtingen. Wie op een vervolg van Prometheus hoopt, komt bedrogen uit. Covenant gebruikt Prometheus als een achtergrond maar is geen rechtstreeks vervolg. Misschien worden de vragen die Prometheus onbeantwoord liet ooit nog ingelast in een toekomstig vervolg, maar voor nu heeft de kijker daar natuurlijk weinig aan.

Als Ridley Scot íets uitstekend in de vingers heeft, dan is het wel visueel schitterende beelden op het scherm toveren. Alien: Covenant is hierin geen uitzondering. De ruimtescènes zijn nog fraaier dan die van Interstellar en de buitenopnames op de mysterieuze planeet zouden zo uit een BBC-natuurdocumentaire geplukt kunnen zijn.

Scott is alleen minder bedreven in het vertellen van een goed verhaal. Net als bij Prometheus laat ook hier het script weer te wensen over. Met name de personages, waarvan het leeuwendeel simpelweg saai is. De androides David en Walter (allebei gespeeld door Michael Fassbender) zijn met afstand het interessantst, gevolgd door de personages van Danny McBride en Katherine Waterston. Zijn lijkt zich tot ontpoppen tot de nieuwe Ripley van het stel, maar haalt het qua charisma niet bij Sigourney Weaver. De rest van de crew? Die lijkt als enige functie te hebben: netjes even op je beurt wachten tot je door een Alien wordt afgeslacht. Dat je daar geen traan om laat, ligt niet per se aan de acteurs, maar aan het scenario dat deze wetenschappers de ene stomzinnige beslissing na de andere laat nemen. Wie gaat er nu met zijn neus boven een griezelig ogende alien-cocon hangen?! Dan vráág je er toch gewoon om? De voorspelbaarheid nekt de spanning. Zegt iemand dat hij even verderop een plasje gaat doen, dan voel je de ontknoping al van mijlenver aankomen. Hetzelfde geldt voor het zogenaamd verrassende einde...

Dat wil niet zeggen dat er niet te genieten valt. Bijvoorbeeld van de interessante thema's die de film aanstipt. Net als Prometheus behandelt Alien: Covenant grote, universele levensvragen. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Kan Danny McBride acteren? (Het antwoord op die laatste vraag is overigens ‘ja, en nog verrassend goed ook’.) Dat maakt dat de film toch iets meer om het lijf heeft dan het gemiddelde genre-werkje. Best vermakelijk kijkvoer, dus een prima zomerfilm, maar van een van dé pioniers van het sf-horrorgenre had ik toch echt meer verwacht.