Recensies
Elysium

Blockbuster met brains?

Na de kleinschalige sciencefictionproductie District 9 (2009) schotelt Neill Blomkamp ons opnieuw een futuristische wereld voor waarin gestreden wordt voor gelijkheid.

Beeld je de mooiste plek in die je je maar kan voorstellen: je wordt er niet oud, je wordt er niet lelijk, je wordt er niet ziek en er is niets om je zorgen over te maken. Die plek heet Elysium, een ruimtestation dat in 2154 in een baan rond de aarde cirkelt. En er wonen alleen steenrijken, die het geluk hadden de overbevolkte aarde te ontvluchten. Max Da Costa (Matt Damon) is een fabrieksarbeider-met-strafblad in het inmiddels geheel Spaanstalige Los Angeles. Door omstandigheden ziet hij zich gedwongen een levensgevaarlijke missie te ondernemen naar Elysium. Minister van Defensie Délacourt (Jodie Foster) probeert met man en macht haar ruimteparadijs te verdedigen tegen aardse immigranten.

Het contrast met de verpauperde aarde is enorm  

Hemel met zwembaden

De titel verwijst naar de Oude Grieken en Romeinen, waar Elysium het paradijs was voor de goden en bevoorrechte burgers. Regisseur Neill Blomkamp heeft dit maar al te goed begrepen: lappen grond met kolossale landhuizen en dito tuinen die zijn voorzien van zeer geavanceerde technologie. Het contrast met de verpauperde aarde is enorm. De krottenwijken van zijn District 9 is Blomkamp niet vergeten; Los Angeles is één grote puinzooi en lijkt wel een derdewereldland. Het contrast tussen de sloppenwijken en het hightech Elysium heeft hij heel goed in beeld gebracht, daarbij geholpen door veel visuele effecten.

Franse Foster

Matt Damon, dit keer met een kale kop, moet in de film vechten voor zijn leven. Hij kwam triest en lusteloos over, en dat maakte me nieuwsgierig naar de rest. Jodie Fosters optreden was sterk. Hoewel ze de laatste tijd weinig gezien is op het witte doek, heeft dat geen effect op de kwaliteit van haar acteerwerk. Ze spreekt in de film uitstekend Frans, dat vond ik best een verrassing. Blomkamp heeft ook een rol voor zijn District 9-hoofdrolspeler, alleen dit keer als schurk. Sharlto Copley is een verbazingwekkende ‘bad guy’ en zijn Zuid Afrikaanse accent werkt af en toe aan op de lachspieren.

Stof tot nadenken

Net als in de voorganger spelen familiebanden ook in Elysium een rol. Uit de film kun je verschillende boodschappen halen en dat maakt het veel meer dan zomaar een sf- of actiefilm. In District 9 was de moraal dat immigranten als vuil worden behandeld en ze een kans verdienen. In Elysium is het verschil tussen arm en rijk zo enorm dat Blomkamp ons misschien een spiegel voorhoudt: als we als maatschappij zo doorgaan, kan dat leiden tot dit klassenverschil. Het kleinere District 9 speelde wel meer in op mijn emotie, waar Elysium vaker voor de actie kiest. Daarmee geeft het minder stof tot nadenken. Toch ben ik niet teleurgesteld, ondanks mijn hoge verwachtingen en het feit dat niet alles even realistisch is. Ondanks de overbodige toevoegingen zou ik deze ‘Science-Buster’ vandaag of morgen zo nog een keer willen zien.