Recensies
Thelma

Beklemmend coming of age-verhaal

Wat krijg je als je een coming of age story, een bovennatuurlijke thriller, een romantisch drama en een vleugje horror mixt? Inderdaad: Donnie Darko. Maar Thelma was ook een goed antwoord geweest.

Thelma gaat over een meisje uit Noorwegen dat uit een streng religieus gezin komt en op kamers gaat. Daar ontmoet ze Anja voor wie ze gevoelens ontwikkelt. Tegelijkertijd krijgt ze voor het eerst een elliptische aanval waar meer achter lijkt te zitten. Dat klinkt wat vaag, maar daar denk je allang niet meer over na zodra je op de bioscoopstoel bent gaan zitten. Dat komt door de geweldig beklemmende openingsscène. Hierin lopen een jong meisje en een volwassen man over een bevroren meer richting een besneeuwd bos. Zodra de man een hert ziet legt hij zijn jachtgeweer aan en richt hij het op het dier. Terwijl we meekijken zien we ineens dat de man hele andere plannen heeft…

Net als in de opening blijf in Thelma de dreiging steeds op de achtergrond. Eén van de manieren waarop regisseur Joachim Trier dat effect realiseert, is door de shots soms net een paar tellen té lang aan te houden. Hierdoor blijf je op het scherm zoeken naar een reden waarom de camera nog steeds op die ruisende bomen gericht is. Is het omdat er zo direct iets uit het bos komt?

Dat de film (deels) over epilepsie gaat, betekent trouwens niet dat hij ook geschikt is voor mensen die aan epilepsie lijden. Integendeel. In één scène zien we vanuit het perspectief van Thelma hoe bij haar een epileptische aanval wordt opgewekt. De felle lichtflitsen zijn hierbij zo intens dat hij lijkt alsof de film iedereen in de zaal wil laten stuiteren. Ook mijn hersenen konden de prikkels niet aan, dus ik ging maar even kijken of er op de vloer nog iets interessants gebeurde.

Thelma heeft me eerst moeten overtuigen dat het niet de zoveelste standaard prekerige film zou worden. Zodra ik de termen ‘lesbische relatie’ en ‘streng religieus’ in een filmbeschrijving zie, heb ik meestal wel een idee waar het verhaal naartoe gaat. De film heeft me dan ook aangenaam verrast. Het verhaal ging totaal niet de kant op die ik had verwacht. Sterker nog, ik had tijdens het kijken geen idee waar het verhaal überhaupt naartoe zou gaan. Bovendien had ik me voor niets zorgen gemaakt, want de personages vervallen nergens tot karikaturen en er gaat achter iedereen meer schuil dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Voor Thelma zelf geldt dat nog wel het meeste. Ik kreeg nooit het idee dat ik vat kon krijgen op wie ze nu echt was.

De film zit volgepropt met soms iets te overduidelijke symboliek en verschuift af en toe abrupt van dromerig naar een regelrechte nachtmerrie. In sommige scènes slaat Thelma net té ver door in de unieke stijl die het wil hebben. Al moet hierbij gezegd worden dat je aan het einde van de film genoeg informatie krijgt om een groot deel van deze ‘vreemde' scènes te kunnen duiden. Sowieso is het een heerlijke film om na afloop te bespreken. Je moet even de tijd nemen om alles rustig op een rijtje te zetten (plan die tijd ruim in!). Samen met vrienden je theorieën op de film loslaten maakt de film alleen maar intrigerender en is absoluut een aanrader.