Recensies
Moonlight

Alle nominaties zijn dubbel & dwars verdiend

Met lichte aarzeling stapte ik de bioscoopzaal binnen. Moonlight had net acht Oscarnominaties in de wacht gesleept, waaronder die voor Beste Film. De lat lag hoog. Toch maakte ik me zorgen dat het om een Oscar-bait film zou kunnen gaan: een film die alleen gemaakt is met het doel om zoveel mogelijk filmprijzen in de wacht te slepen.

Alle tekens wezen er wel op: Een verhaal over een opgroeiende arme jongen in de VS die met zijn geaardheid in de knoop zit met een aan drugsverslaafde moeder erbovenop. Bij de award shows boeren dit soort drama's doorgaans goed, maar het grote publiek laat ze daarna vrolijk links liggen. Artistiek is het wel van hoog niveau, maar de gewone kijker heeft daar meestal geen boodschap aan.

Gelukkig kon ik na afloop verzuchten dat Moonlight zijn nominaties dubbel en dwars verdiend heeft.

Moonlight is gebaseerd op het autobiografische toneelstuk In Moonlight Black Boys Look Blue en gaat over de arme, zwarte jongen Chiron. De film bestaat uit drie delen waarin Chiron steeds in een andere levensfase is, en ook steeds door een andere acteur wordt gespeeld. Hierdoor zie je Chiron als het ware veranderen van een jongen in een volwassen man. Chiron krijgt het flink te verduren: zijn moeder verwaarloost hem door haar drugsverslaving, hij wordt voortdurend gepest en hij blijkt homo te zijn, maar weet niet hoe hij hier vorm aan moet geven.

In een mindere film zou dit het materiaal zijn dat de regisseur zou gebruiken om kritiek te leveren op de samenleving of om een morele boodschap door te drammen. Barry Jenkins doet dit juist niet. Het gevolg is dat de film veel meer indruk maakt en je uitnodigt om zelf na te denken over deze onderwerpen, in plaats van de oplossing op een presenteerblaadje aan te bieden.

Door de manier van filmen voel je je als kijker echt een toeschouwer van wat er op het scherm gebeurt. Vaak is de camera geplaatst op de achterbank van een auto, of op een plek aan de eettafel waardoor je het gevoel krijgt dat je deel uitmaakt van het leven van Chiron.

Wat direct opvalt is het geweldige acteerwerk, zelfs dat van de kindacteurs. De twee Oscarnominaties voor Naomie Harris als Chirons moeder en Mahershala Ali als de drugsdealer annex vaderfiguur zijn ook volledig verdiend.

Maar het hoogtepunt van de film is dat de drie acteurs die Chiron spelen zó op een lijn zitten, dat je als kijker volledig gelooft dat het om dezelfde persoon gaat. Op een moment meende ik zelfs de gelaatstrekken van de jonge Chiron terug te kunnen zien in het gezicht van de volwassen Chiron.

Juist omdat je Chiron ziet opgroeien, en je ook daadwerkelijk kunt geloven dat hij het is, lukt het om ook sympathie te hebben voor Chiron op momenten dat dat niet zo vanzelfsprekend is.

Moonlight voelt aan als een biografie en kijkt dus ook niet als een film met een begin, middenstuk en slot, maar eerder als een doorlopend verhaal. Je krijgt dus niet op alle vragen een antwoord en je eigen interpretatie aan gebeurtenissen geven is ook vereist. De balans tussen wat wel en niet verteld wordt, is hierin gelukkig goed. Eigenlijk is het enige kritiekpunt dat de film in de derde acte wel wat inzakt. De restaurantscene duurde net iets te lang, maar storend werd het nooit. Moonlight is een geweldige film met veel karakter.