Nieuws

MovieZone-report: Prometheus

Mooie landschappen, slijmerige aliens
[[{"type":"media","view_mode":"media_large","fid":"79419","attributes":{"alt":"","class":"media-image","height":"240","typeof":"foaf:Image","width":"480"}}]]

Naar Prometheus werd lang uitgekeken. In deze film, die de beroemde Alien (Ridley Scott, 1979) en zijn opvolgers voorgaat, gaat een schip met crew op zoek naar de maker van de mens. Deze zoektocht leidt echter naar iets wat het einde van de mensheid zou kunnen betekenen. Niet is zoals ze het hopen te vinden. De spanning zul je voelen. Het begon dus ooit met de slagzin ‘In space no one can hear you scream’. Hier aan vooraf gaat vanaf nu ‘The search for our beginning could lead to our end’. Deze 3D-film zit vol met slijmerig en indrukwekkend buitenaards leven in prachtige landschappen. Het ruimteschip Prometheus doet je misschien denken aan de game-reeks Halo van Bungie, de shots van het zwarte heelal vol met sterren aan George Lucas’ Star Wars-films.

Op zoek naar de oorsprong
Prometheus opent prachtig met shots van een paradijselijke planeet vol watervallen. Een albino man in een cape staat op een klif. Als hij een zwarte vloeistof inneemt, lijkt zijn huid marmer te worden, waarna hij uit elkaar valt. De suggestie wordt gewekt dat uit zijn stof nieuw leven ontstaat. Deze man is buitenaards, maar onderscheidt zich van het slijmerig leven van de andere aliens door zijn menselijke uiterlijk. Als je de toekomstvisie van Alien met die van Prometheus vergelijkt, doe je leuke ontdekkingen. Prometheus voorspelt een veel modernere toekomst dan Alien, waarin de computerschermen nog eruitzien zoals in de jaren tachtig waren. In Prometheus zijn de technieken flitsender, met transparante touch screens en indrukwekkende hologrammen. En dit terwijl Alien de opvolger is van Prometheus en zich dus eigenlijk later in de toekomst afspeelt. Deze twee films samen vertellen de kijker dus ook meteen hoe snel de ‘echte’ wereld zich nu al ontwikkelt. Wie weet hoe in de toekomst er in de volgende science-fictionfilm van Ridley Scott uit zal zien.

Enge robot met humor
Michael Fassbender steelt de show als de robot David. Op een knappe manier combineert hij het enge van robots met humor. Daarbovenop brengt hij dit erg geloofwaardig over. Een andere sterke rol wordt evenmin door hoofdpersonage Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) vertolkt, maar door Charlize Theron. Jammer is het dat zij als leidinggevende vrouw meteen ongevoelig en nogal bitchy moet zijn. Dit tegenover Elizabeth Shaw, die een brok intuïtie en emotie is. Over het algemeen lijkt het alsof Ridley Scott sterke vrouwen rollen neerzet. Maar hij valt vrij snel door de mand, want als de vrouw sterk is, gedraagt ze zich als een man.

The engineer
Daartegenover staan de prachtige landschap shots en beelden van de planeet en het heelal. Het 3D-effect voegt daar echter weinig aan toe. Daarnaast zijn de aliens, die door de aanwezigheid van de crew lijken te ontstaan, nog even vies als in Alien. Een alien die een vorm heeft die nogal Freudiaans aan doet, kan op de lachspieren werken. Het lijken net wandelende vagina’s en falussen. De makers van de mens (‘the engineers’) lijken op de mens, maar dan alleen de mannelijke vorm en twee keer zo groot en extreem wit. Dit is nogal problematisch, want het verwijst naar een oorsprong waarin de mens in essentie wit en man is, wat pijnlijk kan zijn. Het verhaal is niet erg vernieuwend en lijkt veel op dat van Alien. Daarnaast had er meer kunnen worden gedaan rondom het idee van de zoektocht naar de makers van de mens. Ook de spanning en emotie konden beter opgebouwd worden. De dood van enkele bemanningsleden aan het schip lijkt niemand veel te deren. Alles gaat vrij snel door zonder er nog op terug te blikken. 

Gemengde gevoelens
Prometheus betwijfelt impliciet de wetenschap. Geloof lijkt het belangrijkste, een dubieuze boodschap die wel wat te denken geeft. De beelden blijven je bij, maar meer nadenken over wat er precies getoond wordt wekte bij mij ergenis op. Deze film zal voor een diversiteit aan meningen zorgen.