Nieuws

J.A Bayona over The Impossible

In januari ging het tsunamidrama The Impossible in première. Een Spaanse film over de ware gebeurtenissen van een Spaans gezin dat in 2004 de natuurramp meemaakte, maar Engels gesproken en met een internationale topcast. MovieZone-reporter Eva Vos toog op een mooie zondagochtend naar het Amsterdamse hotel om regisseur Juan Antonio Bayona erover te interviewen.

Hoe kwam het verhaal van het Spaanse gezin op uw pad?
"Ik hoorde het op de radio, en daarna liet het me niet meer los. Dit was een verhaal dat verteld móest worden. Maar ik wilde het niet op een goedkope, ranzige manier doen, dus heb ik heel veel research gedaan. Zo heb ik met veel overlevenden van de ramp gesproken. Daarmee kon ik het verhaal kloppend maken. Verder heb ik uren aan video-opnames bekeken, waaronder de documentaire Tsunami: Caught on Camera, met heel veel beelden van ooggetuigen."

Hoe gemakkelijk is dat, een tsunami nabootsen voor een filmopname?
"We hadden een gigantische watertank tot onze beschikking, zo groot als een voetbalveld. Die stond in een studio in Zuid-Spanje. In de praktijk is het lastig filmen. Zo moet bijvoorbeeld elke kabel en elke camera extra beschermd worden tegen water. Ook voor de acteurs was het zwaar, denk maar aan de stroming. En we moesten al het geluid, ook hun dialogen, achteraf opnemen, want als ze hun teksten wilden zeggen, dan slikten ze om de haverklap ook een sloot water in. Ongeveer een derde van het totale budget ging op aan de tsunami, dus zo'n vijf miljoen euro. Dat klinkt als veel geld, maar het is echt niets vergeleken met wat het in Hollywood zou kosten."

Wat vond het Spaanse gezin, wiens verhaal dit eigenlijk is, van het eindresultaat?
"Tijdens de productie stonden we continu met hen in contact. Ze hebben ons ook geholpen in de scriptfase en ik betrok ze ook bij de montage. Ik wist dat hun input de film geloofwaardiger zou maken, dus luisterde naar hun advies bij alle belangrijke beslissingen. Ze waardeerden de film, en vinden het een mooi eerbetoon. Want door deze film krijgen de slachtoffers, na acht jaar, weer aandacht."

In de eerste scènes is het prachtig weer. Dat vond ik een mooi contrast met de schokgold die de tsunami daarna veroorzaakt.
"Maria, de moeder van het stel, vertelde me dat ze de vogels haatte na de tsunami, want die floten onverstoorbaar, alsof het een doodnormale dag was. Ondanks alle rampspoed was het die dag stralend weer."

Welke regisseur is een groot voorbeeld?
"Ik houd erg van de films van Roman Polanski. Als regisseur speelt hij nadrukkelijk met de point-of-view, wat de kijker echt het verhaal in trekt. The Impossible wil een overzicht geven van de omvang van de ramp, maar blijft wel altijd heel dichtbij het gezin, zodat je met hen het gebeuren beleeft."

U debuteerde met het spannende El orfanato. Dat was helemaal Spaans gesproken, nu had u Hollywoodacteurs als Ewan McGregor en Naomi Watts voor de camera. Is dat heel anders werken?
"Het was een uitdaging om deze productie in het Engels te draaien, maar het ging vanaf het begin af aan goed. Ik had een goede relatie met de acteurs. In de weekenden gingen we met de hele club naar een barretje aan het strand in Thailand. De eigenaresse had die bar 'Memories' genoemd, ter nagedachtenis aan de zeven familieleden die ze had verloren in het natuurgeweld."

De eerste film was een horrorfilm, nu een waargebeurd drama... wat wordt uw derde film?
"Goede vraag; dat vraag ik me zelf namelijk ook af. The Impossible kwam echt op mijn pad. Ik wacht dus even af tot ik weer op een verhaal stuit dat dezelfde impact op mij heeft. En hopelijk ook dezelfde impact op het publiek! Als het aan mij ligt, laat mijn volgende film niet weer vijf jaar op zich wachten!"