Must sees

Aaltra

Twee hufterige rolstoelers op weg naar Finland, dat is in het kort het verhaal van Aaltra, geen alledaagse film. Twee overburen in een klein dorpje hebben zo’n grondige hekel aan elkaar, dat ze op een kwade dag tijdens een vechtpartij bekneld raken in een landbouwvoertuig.

Zatoichi

Vóór de tweede wereldoorlog was de Japanse film in bloei. In goede jaren kwamen er meer dan zevenhonderd films per jaar uit. De Japanse studio’s werkten net als de Amerikaanse met formules, maar hadden andere genres. Er waren historische films, bijvoorbeeld de samoeraifilm, over Japanse ridderfiguren, en actuele films, voornamelijk komedies, familiedrama’s en films over kantoorpersoneel.

Les Triplettes de Belleville

The Humorous Phases of Funny Faces uit 1906 is de eerste film waarin een animatietechniek werd gebruikt. James Stuart Blackton maakte gebruik van uitgeknipte getekende figuren die frame voor frame in een live-action film waren geplakt. Het jaar erop maakte hij The Haunted Hotel, waarin driedimensionale objecten met een stop-motion techniek werden bewogen: het begin van 3D animatie.

Tarnation

Filmgodfather Francis Ford Coppola voorspelde het al in de jaren zeventig van de vorige eeuw. “Op een dag leent een little fat girl from Ohio de camcorder van haar vader en wordt ze de nieuwe Mozart op filmgebied.” Nou ja, in het geval van Tarnation was het dus een gay boy from Texas, maar dat is raak genoeg om Coppola het grootste gelijk van de wereld te geven.

Swimming pool

Swimming Pool is stof voor discussie.

Old Boy

Het grove geweld en de virtuoze camerabewegingen vallen het meest op. Maar Park manipuleert niet alleen je maag en ogen. Hij manipuleert ook de tijd. In wezen doet elke regisseur dat, want uit een verhaal kiest hij wat hij wel en niet laat zien. Oftewel: er zit een verschil tussen de verteltijd (de tijd dat het duurt om het verhaal te vertellen, in dit geval dus 120 minuten) en de vertelde tijd (de tijd die het verhaal omvat, dus vijftien jaar en vijf dagen).

Lost in Translation

Het verhaal van Lost in translation is als een schilderij waarvan je zegt “dat kan mijn kleine neefje ook”. Er wordt weinig gezegd, veel scènes lijken willekeurig gekozen en er is geen duidelijk verloop van tijd waarmee we naar een einde toewerken. Toch is de film boeiend om naar te kijken en won de Sofia Coppola een Oscar voor beste scenario.

Goodbye, Lenin!

Alex blikt terug op zijn jeugd in Oost-Duitsland: nadat vader naar het westen vluchtte, waar hij zich laat sufneuken door een klassenvijand, stort moeder zich helemaal op de socialistische heilstaat. Vlak voor de val van de muur raakt ze in coma. Als ze na een jaartje bijkomt, kan Alex niet anders: hij moet, vanwege mama’s zwakke hart, volhouden dat de DDR nog bestaat.