Must sees

Victoria

  • Geweld
  • Ouder dan 12 jaar
  • Drugs
  • Groftaalgebruik
  • Regie: Sebastian Schipper
  • Met: Laia Costa, Frederick Lau, Franz Rogowski, Burak Yigit, Max Mauff

De Spaanse Victoria woont sinds kort in Berlijn, waar ze in een koffietentje werkt. Na het uitgaan loopt ze in de vroege uurtjes Sonne en zijn drie vrienden tegen het lijf.

Hij wil haar 'het echte Berlijn' laten zien. Ze flirten wat over en weer, ze praten en ze halen wat kattenkwaad uit. Allemaal heel onschuldig. Maar als de nacht erop zit, komt de zaak in een stroomversnelling. Sonne's vriendenclub wordt gedwongen een bankoverval te plegen, maar ze komen één man te kort. Correctie: één vrouw...

Over de maker

  • Sebastian Schipper speelt als acteur in veel films van zijn goede vriend Tom Tykwer (bv Lola Rennt), maar ook in tal van andere films: van tv-detectives tot The English Patient.
  • Hij maakte in 1999 zijn debuut als regisseur, met Absolute Giganten. Dat leverde hem meteen een Zilveren German Film Award op voor Beste Film.
  • Victoria is zijn vierde speelfilm als regisseur én scenarist. Hij scoorde er zes Duitse filmprijzen mee, en een Zilveren Beer.
  • Het scenario had niet veel om het lijf: het telde maar twaalf pagina's. Schipper schreef alleen de grote lijnen en bewust geen dialogen. Alle teksten die je hoort werden door de acteurs geïmproviseerd.
  • Of hij nog ooit een film zou maken als Victoria? "Nein!"
Trailer

Hoofdrol voor de cameraman

Het verhaal van Victoria heeft nagenoeg niets om het lijf. Het past op een bierviltje. En dat is toepasselijk, want het plan om Victoria in één take te draaien, noemt Sebastian Schipper zelf "een borrelidee". De inhoud is niet bijzonder, maar de vorm is spectaculair en maakt de film ongelooflijk spannend. Het creeert zo het gevoel dat je naar een mix van documentaire en een third person videogame kijkt.

De meeste films bestaan uit honderden aan elkaar geplakte shots. Dat geeft de maker op de set alle vrijheid om een shot net zo lang opnieuw te draaien, tot hij tevreden is. Zo heeft hij in de montagekamer de totale controle om uit al het filmmateriaal steeds het beste stukje te kiezen.

Maar aan Victoria is niets gemonteerd: de film bestaat uit 1 shot van bijna 144 minuten! Dat is een tour de force voor regisseur en acteurs, want er mag niets misgaan, maar vooral voor de cameraman. Als eerbetoon voor de het sterke camerastaaltje van de Noorse director of photography Sturla Brandth Grøvlen (die er een Zilveren Beer voor won) wordt hij, en niet zoals gebruikelijk de regisseur, als allereerste genoemd op de openingscredits.

Een interview van bijna een uur met cameraman Sturla Brandth Grøvlen:

One Take Movies

Speelfilms zoals Victoria die uit een enkele take bestaan, worden nauwelijks gemaakt. Het schoolvoorbeeld daarvan is Afred Hitchcocks Rope uit 1948. Maar eigenlijk ook niet! Die thriller lijkt uit een langgerekte opname te bestaan, maar stiekem zijn het takes van tien minuten, die bijna onzichtbaar aan elkaar zijn geplakt. Hitchcock kón niet anders, want in zijn tijd kon er maar tien minuten aan filmmateriaal op een cameraspoel.

Met de digitale camera's van tegenwoordig ligt dat anders: daar hangt de opnametijd af van de grote van de harde schijf. In het computertijdperk heeft de regisseur ook andere trucjes tot zijn beschikking om de kijker te laten geloven dat hij naar een ononderbroken shot kijkt. De grote Oscarwinnaar Birdman bijvoorbeeld. Die leek uit een take te bestaan, maar in werkelijkheid combineerde de regisseur soms materiaal uit verschillende takes. Zo werd met computersoftware de performance van acteur Michael Keaton naadloos gemixt met die van zijn tegenspeler Edward Norton uit een andere opname! Dat maakt het camerawerk (de takes zijn nog steeds lang en magistraal) er niet minder weergaloos om.

Een van de mooiste, beste en meest bijzondere voorbeelden van een 'echte' onetake-movie is Russian Ark van Alexandr Sukorov. Daarin laat hij zijn camera 99 minuten lang door het wereldberoemde Hermitage-museum in St. Petersburg dansen. De eerste twee keer ging het mis, steeds na twintig minuten draaien, maar de derde take ging helemaal goed tot het eind. Russian Ark is een persoonlijke favoriet van Steven Spielberg. "Iedereen zou zichzelf op Russian Ark moeten trakteren.", aldus Spielberg.