Must sees

The Idol

  • Discriminatie
  • Ouder dan 12 jaar
  • Groftaalgebruik

Als klein jongetje heeft Mohammad Assaf al aardig wat noten op zijn zang, maar door een familiedrama -zijn zusje overlijdt- en de uitzichtloze toestand in Palestina doet hij niets met zijn talent.

 Op zijn 24ste kan hij de lokroep van de Arabische versie van Idols niet weerstaan. Om alleen al naar de audities te komen is een hachelijk avontuur, want Gaza is hermetisch afgesloten en Mohammad moet met een vervalst identiteitsbewijs de grens over. Het is het begin van een ongelooflijke reis waarbij alle Palestijnen 'hun' idool in de armen sluiten.

    Over de maker

  • De Palestijns-Nederlandse regisseur Hany Abu-Assad is geboren in Nazareth, Israël en kwam in de jaren tachtig naar Nederland om voor ingenieur te studeren.
  • Hany maakte in 1998 zijn regiedebuut met Het veertiende kippetje en maakte ook de documentaire Ford Transit, maar brak wereldwijd door met Paradise Now, over de laatste dag van twee zelfmoordterroristen.
  • Paradise Now (2005) won diverse prijzen waaronder een Golden Globe en sleepte een Oscar-nominatie in de wacht. Dat lukte Hany nog een keertje in 2013 met het drama Omar.
  • Nu woont en werkt Hany Abu-Assad afwisselend in Nazareth en in Hollywood.

Waargebeurd

Arabische tv-kijkers weten natuurlijk al lang hoe het verhaal van Mohammad Assaf af zal lopen. Voor Nederlandse kijkers is het verhaal uiteraard een stuk minder bekend. Toch zien ook wij dat er in de film stiekem twee Mohammads zitten - of eigenlijk drie! Twee acteurs kruipen in zijn huid, een kindacteur en een volwassen speler, maar in de film zitten ook archiefbeelden en tv-opnamen van optredens van de échte Assaf. De volwassen acteur lijkt niet per se als twee druppels water op de echte Mohammad. Voor regisseur Hany Abu-Assad was de uiterlijke gelijkenis dan niet het allerbelangrijkste, maar wel dat de acteur de persoonlijkheid van Mohammad het best tot uitdrukking kon brengen.

Hoewel The Idol een 'waargebeurd verhaal' is, heeft de regisseur zich wel creatieve vrijheden veroorlooft en gaat in de film niet alles precies zo als het in werkelijkheid ging. Zo stierf Mohammads zusje in het echt aan hartfalen, maar in de film heeft ze opeens een nierafwijking. Waarom veranderde Hany Abu-Assad dat soort details? Hij vertelt het zelf in een interview op het International Film Festival Rotterdam (vanaf 14 minuut 36)

Tijdtrucs

The Idol is een zogenaamde biopic, zoals ook Mandela en Lincoln dat zijn. Het leven van een persoon laat zich natuurlijk niet samenvatten tot anderhalf uur. De maker moet dus keuzes maken wat hij laat zien, en vooral wat hij weglaat. De meeste biopics hebben een standaard verloop en beginnen met een veelbetekend voorval uit de jeugd van de historische persoon. The Idol doet dat ook. Om 24 jaar terug te brengen tot speelfilmlengte gebruikt Hany Abu-Assad een paar tijdtrucjes. Zo maakt hij een enorme tijdsprong: Mohammad-als-kind gaat slapen, en wordt vervolgens wakker als Mohammad-als-jonge-man. Het bed en de slaappositie zijn hetzelfde gebleven, de posters aan de muur veranderd. De wekenlange opbouw van Idols met voorrondes brengt de regisseur door tijdverdichting terug tot een paar seconden: alleen de tekst met het weeknummer is voldoende. De tijdwinst die hij zo boekt, besteedt hij liever door de volgens hem belangrijke momenten spannender te maken - de auditie en de finale.