Must sees

Paradise Now

  • Geweld
  • Ouder dan 6 jaar
  • Drama, Thriller, Israel, 2005, 90 min.
  • Regie: Hany Abu-Assad
  • Met: Lubna Azabal, Hamza Abu-Aiaash

Said en Khaled repareren auto’s en roken af en toe een waterpijp. Twee gewone jongemannen die toevallig Palestijn zijn in een land dat bezet is door Israël. Een bezetting die voor de meeste Palestijnen een verschrikking is.

Waar gaat het over?

De een scheldt erop, de ander gooit stenen naar het Israëlische leger en weer een ander blaast zichzelf op temidden van zoveel mogelijk Israëli’s. Said en Khaled zijn geselecteerd zijn voor zo’n zelfmoordactie. Paradise Now volgt hen in de laatste 24 uur. Uren waarin ze aan niemand mogen laten blijken wat er gaat gebeuren. Uren waarin ze alleen zijn in hun gedachten en bij elkaar.

Paradise Now is genomineerd door MovieZoneJury op het Nederlands Film Festival in Utrecht. Deze jongerenjury zegt het volgende: “Bijzonder aan deze film is dat een actuele en in onze ogen onmenselijke gebeurtenis wordt verteld via twee sympathieke jongens, die worstelen met tegenstrijdige gevoelens.”

De context : Israël en Palestina

Paradise Now speelt zich af in Nablus op de Westelijke Jordaanoever. Dat gebied heet Palestina. Israël en Palestina zijn al jaren in oorlog met elkaar. Voor het uitroepen van de staat Israël in 1948 woonden er in dit gebied Joden en Palestijnen. Beide bevolkingsgroepen hebben er heilige plaatsen. Sommige heilige plaatsen zoals de Tempelberg hebben voor beide groepen betekenis. Met korte onderbrekingen van rust is er onafgebroken strijd over stukken land en bevoegdheden. De oorlog tussen de Palestijnen en de Israëliers kent veel slachtoffers, doden en gewonden.

Nader bekeken: Kunst kan niet zonder vrijheid

Kunst kan confronteren, kunst daagt uit. De film Paradise Now heeft overal veel opwinding veroorzaakt. Sommige mensen vonden het niet goed dat de maker de voorbereiding voor een zelfmoordactie vertoont. “Door het te laten zien, keur je goed”, werd er geschreven nadat de film voor een Amerikaanse Oscar werd genomineerd. Maar kunstenaars maken juist het onbegrijpelijke begrijpelijk door het in kunst te laten zien. Hany Abu-Assad zet de plegers van zelfmoordaanslagen als mensen neer - dus niet als heiligen of duivels. “Ze zijn mensen,” zegt Hany Abu-Assad, “of wij het willen of niet, het humaniseren van je vijand is het bewijs van een sterk standpunt. Als je ze niet aankunt, ga je zeggen dat ze duivels zijn - of heiligen. Ik ben sterk genoeg om deze mensen te humaniseren. Ik kan ze aan.”