Must sees

My Skinny Sister

  • Eng
  • Ouder dan 6 jaar
  • Drama, Zweden 2015, 95 min
  • Regie: Sanna Lenken
  • Met: Rebecka Josephson, Amy Diamond, Henrik Norlén

De twaalfjarige Stella is aan het puberen, maar haar ouders hebben daar totaal geen oor voor. Alle aandacht gaat uit naar haar mooie, oudere zus Katja.

Om jaloers op te worden, want Katja is behalve mooi ook nog eens succesvol op de ijsbaan als kunstrijdster. Maar Stella ontdekt iets wat de rest van het gezin niet ziet: dat Katja ongelukkig is, en aan een eetstoornis lijdt. Als haar zus haar chanteert, moet Stella het geheim voor zich houden, maar dat valt haar zwaar.

Over de maker

  • Voor de Zweedse scenarist/regisseur Sanna Lenken is My Skinny Sister haar speelfilmdebuut. Eerder maakte ze aan paar korte films, die in de prijzen vielen: de tv-film Yogurt (2010) en de short Eating Lunch (2013).
  • Het is niet helemaal toeval dat die korte films ook over eten -of in het geval van die laatste over eetstoornissen- gaan. Sanna leed als tiener aan anorexia, en maakte dat ook het thema van My Skinny Sister.
  • "Ik maakte de film om te onderzoeken wat het betekent om op te groeien als een jong meisje en beoordeeld te worden op hoe je eruit ziet, niet op wie je bent."
  • My Skinny Sister won de Kristallen Beer in Berlijn (de prijs van de jeugdjury), de publieksprijs voor beste Scandinavische film op het festival van Gothenburg én kreeg een speciale vermelding van de MovieZone Cinekid-jury.

Interview met de maker:

Gevoelig onderwerp

Anorexia was (net als andere eetstoornissen), lange tijd een absoluut taboe-onderwerp: iets waar je liever niet over praat, of dat je niet wil tonen. Sinds de jaren tachtig en negentig is er meer aandacht voor het fenomeen, in magazines, romans, blogs en tv-series (bijvoorbeeld Blair in Gossip Girl, Hanna in Pretty Little Liars). Op het witte doek komt af en toe ook een personage voorbij dat aan anorexia lijdt, bijvoorbeeld in Girl, Interupted en Natalie Portman als ballerina in Black Swan. Toch is een film waar anorexia echt het hoofdonderwerp is, en niet een zijlijntje in het verhaal, erg zeldzaam. Dat maakt My Little Sister dus uniek.

In Nederland lijden ongeveer 5500 meisjes en meiden aan anorexia. Wat precies de oorzaak is, valt lastig te zeggen, want het is vaak een mix van psychische problemen en eventueel erfelijke aanleg en invloeden van buitenaf. Vaak wordt 'de media' ook als zo'n kwalijke invloed aangewezen. Zo zouden de dunner-dan-dunne modellen op de catwalk en in modereportages een onnatuurlijk en ongezond lichaamstype promoten. Hetzelfde kun je natuurlijk zeggen voor veel films en tv-producties uit Hollywood, want daarin zijn superslanke acteurs en actrices veruit in de meerderheid. Het zou kunnen zijn dat een dergelijk soort 'overexposure' bij de kijker kan lijden tot een onrealistisch schoonheidsideaal.

Perspectief

My Skinny Sister behandelt het gevoelige onderwerp op een eerlijke en nuchtere manier. Het windt er geen doekjes om, maar maakt er ook geen megadramatisch tranentrekkend drama van.

Dat kan komen doordat schrijfster/regisseur Sanna Lenken voor haar verhaal kon putten uit haar eigen ervaringen, als ex-anorexiapatiënt. Maar het komt ook door de keus hóe ze het verhaal vertelt. Of beter gezegd: door wie ze het verhaal laat vertellen. Want het meisje-met-anorexia is niet de hoofdpersoon, maar haar kleine zusje die vanaf de zijlijn getuige is. Zo'n personage maakt het makkelijker voor de kijker om zich mee te identificeren. Bovendien laat de film zo zien dat de gevolgen van de eetstoornis zich niet beperken tot de patiënt alleen: het hele gezin lijdt eronder. Het perspectief beperkt zich niet alleen tot het scenario. Je kan het ook terugzien in de cameravoering. Zo staat de camera voor het grootste gedeelte op de ooghoogte van het elfjarige personage, waardoor langere volwassenen soms gewoon keihard buiten beeld vallen.