Must sees

Layla M.

  • Ouder dan 12 jaar
  • Geweld
  • Discriminatie
  • Groftaalgebruik
  • Nederland 2016, 98 min
  • Regie: Mijke de Jong
  • Met: Nora El Koussour, Ilias Addab

Hoe kan een slimme, geemancipeerde vwo-studente radicaliseren? De speelfilm Layla M. laat het zien!

De Amsterdamse vwo-scholiere Layla is geëmancipeerd, slim, niet op haar mondje gevallen en moslima. Volgens Layla zijn haar ingeburgerde ouders en haar broertje veel te laks en komen ze niet in verzet tegen de groeiende islamofobie. Maar zij en haar beste vriendin zien juist met lede ogen aan hoe Layla zit het hele lot van de (moslim)wereld lijkt aan te trekken en steeds radicaler wordt. Via YouTube en Skype komt Layla in contact met gelijkgestemden. Met een daarvan trouwt ze stiekem en vertrekt naar het Midden-Oosten...

Over de regisseur

  • Layla M. is de negende film van regisseur Mijke de Jong. Het is niet haar eerste karakterstudie over een eigenzinnige of eigenwijze vrouw: ook Joy (2010), Het zusje van Katia (2008) en Bluebird (2006).
  • Het scenario schreef ze samen met haar man, scenarist Jan Eilander, die meer films voor Mijke schreef.
  • Ze won twee keer een Gouden Kalf
  • Mijke studeerde in de jaren tachtig aan de Filmacademie in Amsterdam en zelf zat ze toen in een radicale krakersgroep. Zelf zegt Mijke dat ze zich daardoor kan identificeren met de woede van Layla.

Echt verzonnen

Het verhaal van Layla M. is iets wat zó uit de actualiteit lijkt te komen. De titel van de film, met de anonieme achternaam, zou niet gek staan in een krantenbericht. Maar wat in het normale leven een onpersoonlijk nieuwsbericht of journaalitem is, kan voor een filmmaker juist de springplank zijn naar een persoonlijk verhaal. In een speelfilm (ook wel fictiefilm) kun je misschien wel een stukje van de werkelijkheid vangen, die verborgen zou blijven in een artikel of in een documentaire. "Mijn films zitten vaak op het randje, tussen fictie en non-fictie", zegt de regisseur over haar eigen werk. 

Mijke de Jong leende voor haar bedachte verhaal veel stijlmiddelen van de documentaire. Geen statief, maar gewoon met een handheldcamera draaien uit de losse pols - dat geeft een veel realistischer, en dus 'echter' effect. Hetzelfde geldt voor het gebruikte kleurenpalet. Veel blauwtinten, waardoor de beelden serieuzer en rauwer lijken. En op sommige momenten ís de fictiefilm stiekem ook een beetje documentaire, als er op echte locaties wordt gedraaid en echte mensen (en geen figuranten) in beeld komen. Bijvoorbeeld in de scene waarin Layla (actrice Nora el Koussour) een vluchtelingenkamp in het Midden Oosten bezoekt en met de vluchtelingenkinderen een partijtje voetbal speelt.