Must sees

Finding Dory

  • Eng
  • Ouder dan 6 jaar
  • Alle leeftijden
  • Regie: Andrew Stanton & Angus MacLane
  • Met: Ellen DeGeneres, Ty Burrell, Ed O'neill, Albert Brooks, Kaitlin Olson

Dertien jaar geleden was Finding Nemo dé grote animatiehit, nu is de beurt aan de vergeetachtige bijrolvis Dory.

Het verhaal speelt zich een half jaar na de originele film af. Dory's geheugen is nog steeds zo lek als een zeef, maar dan herinnert ze zich ineens dat ze ergens nog familie moet hebben. Halsoverkop gaat ze op zoek, en uiteindelijk belandt ze in een groot zeeaquarium waar paps & mams het laatst zijn gezien. Nemo en zijn vader Marlin volgen in haar kielzog en beleven minstens zulke grote avonturen als Dory zelf.

Over de filmmakers

  • Finding Dory heeft twee regisseurs (da's heel gebruikelijk bij arbeidsintensieve animatiefilms): Andrew Stanton en Angus MacLane
  • Andrew Stanton is de veteraan van het duo, met twee Oscars en dertig andere awards op zijn schoorsteenmantel. Hij schreef al mee aan de eerste Toy Story en bedacht ook het verhaal van de twee Finding-films.
  • Stanton maakte één uitstapje naar de wereld van de 'gewone' film: het sf-spektakel John Carter. Dat werd een lelijke flop, dus koos hij maar weer (animatie)eieren voor zijn geld met Finding Dory.
  • Coregisseur Angus MacLane regisseerde hiervoor drie korte Pixar-films: Finding Dory is zijn eerste 'grote' klus.

Films kunnen de wereld veranderen

De meeste mensen beschouwen films als amusement, als iets om bij weg te dromen. Maar soms kan film een groter, langer en vooral serieuzer effect hebben. Een film kan, bedoeld of onbedoeld, op een verschillende manieren de wereld veranderen. Bijvoorbeeld door aandacht te schenken of een nieuw licht te werpen op zaken uit de actualiteit of geschiedenis. Maar het kan ook doordat de filmmaker zo revolutionair nieuw voor de dag kwam, bijvoorbeeld door een nieuwe montagevorm of vernieuwende special effects, dat andere filmmakers dat in hun film ook proberen te verwerken. Zo worden bijvoorbeeld Jaws (1975) van Steven Spielberg en Star Wars (1977) van George Lucas gezien als de films die het blockbuster-tijdperk inluidden: grote spectaculaire en vaak dure films met goede visual effects die in de zomerperiode volle zalen moeten trekken.

Het Blackfish-effect

Finding Dory is ook een film die echt is ontworpen als een blockbuster die de bioscoopkassa's moet laten rinkelen. Hij doet het alleen wel een jaartje later dan gepland. Oorspronkelijk stond Finding Dory al op het programma voor de zomer van 2015. Het uitstel had te maken met een andere film: Blackfish. Deze documentaire kwam uit toen de makers van Finding Dory nog aan het scenario schreven & schaafden. Ook Blackfish is een film die de wereld veranderde - en dat was nadrukkelijk ook de bedoeling van de maker. Deze kritische documentaire over SeaWorld, een soort Amerikaans Dolfinarium, is in alles het tegenovergestelde van een blockbuster: gemaakt voor een appel & een ei en in eerste instantie maar in vijf bioscopen uitgebracht. Maar langzaam maar zeker groeide Blackfish uit tot een hit, en hoe meer mensen hem zagen, hoe harder de SeaWorld-aandelen kelderden en hoe steviger de kritiek werd op het vangen en houden van wilde dieren in gevangenschap. Dat effect heet nu het Blackfish-effect.

Re-write

Dat was ook de boodschap die Pixar-opperhoofd John Lasseter en regisseur Andrew Stanton oppikten toen zij Blackfish zagen. Een probleem: op dat moment speelde hun Finding Dory zich nog af in een SeaWorld-achtig pretpark. Maar de gruwelijke realiteit die Blackfish onthulde botste natuurlijk enorm met de 'fun voor de hele familie'-vermaak dat een Pixar- en Disney-film wil bieden. Vandaar dat de releasedatum werd uitgesteld en het scenario letterlijk terug ging naar de tekentafel. En vandaar dat de setting nu een soort ziekenhuisaquarium is en de boodschap luidt dat vissen, octopussen, walvissen en andere zeedieren in de vrije oceaan thuishoren. Documentairemaker Gabriela Cowperthwaite over het effect van 'haar' Blackfish op Finding Dory: "Het voelt als een overwinning, omdat Pixar veel meer mainstream is. En omdat de jonge mensen die hun films kijken de mensen zijn die de toekomst bepalen. De wetenschap dat Pixar bereid was om hun boodschap aan te passen omdat ze niet aan de verkeerde kant van de geschiedenis wilden belanden is natuurlijk enorm bemoedigend. We hebben ze zeker getipt, maar ze hebben hun eigen onafhankelijk onderzoek gedaan en kwamen tot dezelfde conclusies."