Must sees

Blade Runner 2049

  • Ouder dan 16 jaar
  • Geweld
  • VS 2017, 161 min
  • Regie: Denis Villeneuve
  • Met: Ryan Gosling, Harrison Ford, Sylvia Hoeks, Sallie Harmsen, Mackenzie Davis, Jared Leto, Barkhad Abdhi, Dave Bautista, Ana de Armas

Vijfendertig jaar na de cultklassieker keert Blade Runner weer terug, dit keer met Ryan Gosling als robot-premiejager die in het L.A. van de toekomst 'replicant' uitschakelt en ondertussen afvraagt hoeveel mensen en machines van elkaar verschillen.

Over de filmmaker

  • Denis Villeneuve is een Frans-Canadese regisseur.
  • Hij studeerde aanvankelijk natuurwetenschappen, maar stapte over naar een universitaire filmstudie in Montreal.
  • Nadat hij een kortefilmwedstrijd won, mocht hij een speelfilm maken.
  • Bij zijn derde lange film, Incendies (2010), was het raak. De film maakte kans op een Oscar en zo werd hij door Hollywood ontdekt.
  • Villeneuve maakt realistische drama's (zoals Incendies, Prisoners en Sicario) maar wisselt ze af met het science fiction-films zoals Arrival en Blade Runner 2049.
  • Favoriete film allertijden: 2001: A Space Odyssey

Duistere toekomst

Voor veel sf-verhalen lijkt het gezegde te gelden ‘vroeger was alles beter’. Een mooie toekomst waarin iedereen gelukkig is? Dat komt bijna niet voor. De utopie (een vreedzame samenleving waarin alles positief is) is zeer zeldzaam. Dat is namelijk misschien wel erg aardig, maar ook behoorlijk saai. De tegenhanger van de utopie komen we wel met grote regelmaat tegen: de dystopie. De dystopie is een somber toekomstbeeld, en die zijn er in alle soorten en maten. Of de wereld zucht onder het juk van een dictatuur, of de wereld ligt in puin en barbaren zijn de baas (Mad Max en The Road). Of anders wel dictators (The Hunger Games) of computers  (The Matrix). Eén ding hebben die dystopieën dus gemeenschappelijk: je zou er voor geen goud in willen wonen! Ook Blade Runner 2049 is een dystopie. Dat kán ook niet anders, als vervolg op Blade Runner (1982), waarvoor de regisseur trouwens zijn inspiratie putte uit misschien wel de eerste dystopische sf-film aller tijden: Metropolis (1927). De wereld van Blade Runner 2049 is nóg wat rotter dan het origineel. Los Angeles verzuipt nog steeds in de oranje smog, maar ditmaal blijkt er ook een gigantische muur om heen gebouwd om de gestegen zeespiegel tegen te houden. En San Diego is veranderd in één grote vuilstortplaats, terwijl Las Vegas een spookstad is geworden.

De ironie wil dat de originele Blade Runner in 1982 gigantisch flopte. Een van de redenen was dat het bioscooppubliek geen zin had in naargeestige toekomstvisies maar juist vrolijke films wilde zien. Geen wonder dus dat Blade Runner het onderspit moest delven tegen die schattige, optimistische E.T. Anno 2017 is de smaak van de filmkijker dus flink veranderd.

Spiegel

Voor schrijvers en filmmakers is sciencefiction vaak een mooi middel om het publiek een spiegel voor te houden. De verhalen lijken bijvoorbeeld over een verre toekomst te gaan, maar behandelen stiekem actuele thema’s van het hier en nu. In Blade Runner 2049 is dat naast zaken als klimaatverandering ook thema's als de oprukkende robotisering en kunstmatige intelligentie. Maar ook een eeuwige levensvraag: wat maakt een mens nu precies een mens?