Films 1895 - 2015
1927

The Jazz Singer

De eerste zin die ooit in een film te horen was: ‘Wait a minute, wait a minute, you ain't heard nothin' yet!”

The Jazz Singer is de eerste speelfilm met een geluidsspoor dat vast zat aan de filmstrook. Hij maakte een einde aan het tijdperk van de zwijgende (of: stomme) films. Door de titel denk je misschien er heel veel in wordt gezongen, maar in werkelijkheid zit er maar één liedje in. En ondanks dat er wel een aantal pratende acteurs in de films zitten, maakte de film nog wel gebruik van andere elementen uit de stille film, zoals bijvoorbeeld tussentitels.

Je zou het misschien niet denken, maar niet iedereen was blij met de overgang naar geluidsfilms. Muzikanten en explicateurs (dat waren mensen die in de bioscoopzaal hardop aan het publiek uitlegden wat er op het scherm gebeurde) verloren hun baan. Veel acteurs werden werkeloos, omdat hun stem niet geschikt was: omdat ze een heel vet buitenlands accent hadden bijvoorbeeld. Ook filmcritici waren niet onmiddellijk enthousiast over de geluidsfilm. Zij waren bang dat het unieke aspect van de film –het vertellen van een verhaal in beelden- zou worden ingewisseld voor plat vermaak.

Tegenwoordig is de stille film zo goed als uitgestorven. Maar heel af en toe wordt er nog eentje gemaakt. Zoals het Oscarwinnende Franse The Artist uit 2011, dat over de overgang van de zwijgende cinema naar de geluidsfilm gaat. Een jaartje later verscheen Blancanieves, een frisse variant op het bekende sprookje met Sneeuwwitje als Spaanse stierenvechtster.