Films 1895 - 2015
1986

Blue Velvet

David Lynch wordt beschouwd als de grootste surrealistische regisseur van Amerika. Blue Velvet is één van de meest besproken films van de jaren tachtig en veel beelden uit de film zijn niet meer uit de filmgeschiedenis weg te denken. Het is niet voor niets een echte klassieker geworden.

De film speelt zich af in Lumberton, zo’n typisch Amerikaanse stadje uit de jaren vijftig; een soort suburbia. Hier wonen beschaafde burgers in vrijstaande, goed onderhouden huizen. Ze hebben keurige tuinen, waarin felgekleurde rozen bloeien, achter maagdelijk wit geschilderde hekwerkjes. Achter deze smetteloze, schijnbaar onschuldige façade blijkt echter een wereld schuil te gaan van drugs, corruptie en seksuele perversie. Het mysterieuze drama begint wanneer de jonge, naïeveJeffrey een menselijk oor vindt in het gras. Hij brengt het netjes naar het politiebureau, waar hij van een rechercheur het advies krijgt zich niet verder met de zaak te bemoeien. Maar laat de eigenwijze Jeffrey dat nu net wel doen. Geholpen door Sandy, de mooie dochter van de politieagent, gaat hij eigenhandig op onderzoek uit.

De film komt steeds verder van de realiteit te staan, wat je goed kunt zien door de beelden, maar ook door de indringende muziek en soms bizarre dialogen. Blue Velvet is een combinatie van verschillende filmstijlen, zoals de film noir, Hitchcock-achtige psychoseksuele thrillers en horrorfilms. In de film wisselen seks, geweld en zwarte humor zich af. Deze stijlen zijn allemaal verweven in een soort nachtmerrie, waarin het geheim van de liefde en donkerheid centraal staan.

Er is destijds aan Lynch gevraagd waarom hij de film draaide. Als belangrijkste reden benoemde Lynch openhartig een puberale jongensfantasie, die volgens hem elke hetero-man deelt, namelijk dat hij zich verstopt in een meisjeskamer en bij het uitkleden toekijkt en dan zonder herkend te worden weer verdwijnt. Voyeurisme is dan ook het centrale thema in Blue Velvet.

Film betekent voor Lynch een 'indringen in het onderbewustzijn'. Dromen en droomachtige beelden kunnen dit het beste laten zien volgens Lynch. Maar zoals wel vaker het geval is bij zijn films, is daardoor het verhaal soms moeilijk te volgen. Lynch heeft weleens gezegd dat je films niet moet willen uitleggen, maar moet ervaren