Weekend

A boy meets boy story...

Het is vrijdagnacht in het grauwe Nottingham en Russell besluit nog even naar de homo-disco te gaan. Na wat moeizaam geflirt wordt hij de volgende ochtend wakker met een kater en een mooie man: Glen. De twee zijn behoorlijke tegenpolen. Russell is een brave badmeester die niet met zijn geaardheid te koop loopt, Glen een uitgesproken kunstenaar die het van de daken schreeuwt. Van de dronken vrijpartij kunnen ze zich niet veel meer herinneren, maar de twee hebben absoluut een klik. De onenightstand groeit uit tot een heel weekend, vol seks, drugs en openhartige gesprekken. Maar hebben Russell en Glen ook een toekomst samen?

De filmmaker
- Weekend is pas de tweede film van Andrew Haigh als regisseur. Maar als assistent-editor heeft hij al een hele rits films op zijn naam staan.

-  Hij deed onder andere de montage voor een aantal Ridley Scott-films. Hij begon bij Gladiator en werkte ook mee aan Scotts Kingdom of Heaven, Hannibal en Black Hawk Down.

- Die grote Hollywoodproducties vormen een behoorlijk contrast met zijn eigen films. In budget, bijvoorbeeld: zijn regiedebuut Greek Pete kostte bijna niets en Weekend had een heel bescheiden prijskaartje. Haigh heeft daarnaast een voorkeur voor kleine, persoonlijk getinte verhalen.

- Andrew Haigh schreef zelf het scenario. Daarvoor putte hij uit eigen ervaringen: “Ik wilde iets op het scherm tonen dat laat zien hoe ik me als homo voel en hoe ik de wereld zie.”

Lange takes
Qua vorm is Weekend geen film die je zou verwachten van een editor die veel Hollywood-producties monteerde. Weekend heeft namelijk helemaal geen snelle, flitsende montage waarin de shots elkaar razendsnel afwisselen. Integendeel: de film bestaat uit een reeks lange takes, dus de shots ‘staan’ een behoorlijke tijd. Soms wel zes minuten lang! Dat is in filmland een eeuwigheid. Tegenwoordig is de gemiddelde lengte van een shot 4 tot 5 seconden. In actiefilms ligt het tempo vele malen hoger. Maar zelfs in een rustige film als Mamma Mia! krijg je gemiddeld elke 1,4 seconde een ander shot voorgeschoteld.
Het gebruik van lange takes is een bewuste keuze van Haigh. Ze zorgen ervoor dat Weekend heel naturel aanvoelt, bijna als een documentaire. Als kijker word je minder gestuurd, en daardoor krijgt het spel van de acteurs vanzelf meer aandacht. Haigh: “Het naturalisme was heel belangrijk voor me. De bedoeling is dat jij in het publiek het gevoel krijgt dat je in een hoekje in de kamer zit, waar je een poosje toegelaten wordt voordat je er weer uit moet. Zodra je gaat monteren, weet het publiek onbewust dat het niet echt is. Niet dat onze film ‘echt’ is, maar het wekt wel dat gevoel op. Ik ben sowieso een fan van lange takes. Het is ook veel beter voor de acteurs. Als kijker moet er iets harder voor werken, maar je bent daardoor ook veel meer betrokken bij wat je ziet.”

Ook bijzonder (en een reden waarom de acteurs zo geloofwaardig zijn in hun rol) is dat Weekend helemaal chronologisch, dus in de volgorde van het verhaal, is gefilmd. Daarin lijkt het meer op een toneelstuk dan op een film. De acteur blijft daardoor meer in zijn rol en hoeft niet steeds te denken in welk gedeelte van de film zijn scène uiteindelijk zal belanden.

MovieSquad Award
Weekend viel op diverse Gay & Lesbian-filmfestivals in de prijzen en werd ook door de MovieSquad-jury op het International Film Festival Rotterdam 2012 tot allerbeste gekozen. Uit het juryrapport: “Subtiel en realistisch zijn de twee woorden die dit liefdesverhaal het beste omschrijven. Het mooie acteerwerk, prachtige licht en oprechte gesprekken maken het tot een pure en fascinerende film om te kijken, zelfs de seksscènes. Het einde klopte helemaal!”
 

Meer van hetzelfde
Brokeback Mountain
My Own Private Idaho
Beautiful Thing
Fucking Åmål