Les Amours Imaginaires

arie en de homoseksuele Francis zijn onafscheidelijke vrienden. Tótdat op een mooie (of misschien wel kwade) dag uit het niets de innemende krullenbol Nicholas opduikt. Zowel Francis als Marie vallen als een blok voor zijn charmes. Daardoor komt hun vriendschap onder druk te staan, want nu zijn ze opeens rivalen in de liefde. De vraag is alleen of Nicholas zelf zich bewust is van de impact die hij op het tweetal heeft?

De filmmaker
● Xavier Dolan (1989, Québec) was nog geen twintig toen hij met J’ai tué ma mère een absoluut droomdebuut afleverde. De film was goed voor drie prijzen op het filmfestival van Cannes en werd aan twintig landen verkocht.
● Dolan kreeg het filmvak met de paplepel ingegoten. Vader Manuel Tadros is in Canada een bekende (tv)-acteur. Xavier zelf stond al vanaf zijn vierde als kindsterretje voor de camera's.
● Met het geld dat hij verdiende met acteren – Xavier doet ook de Frans-Canadese nasynchronisatie van Ron Weasly in de Harry Potter-films – financierde hij eigenhandig zijn regie- en scenariodebuut.
● Les amours imaginaires is zijn tweede film. Net als de voorganger werd ook die op het International Film Festival Rotterdam door de jongerenjury bekroond met de MovieSquad Award. 

Stijl
Het verhaal van Les amours imaginaires gaat over conflict. De twee hoofdpersonages botsen met elkaar als blijkt dat ze allebei op dezelfde jongen verliefd zijn. Kiezen ze voor elkaar en de vriendschap, of voor zichzelf en de liefde? Je zou kunnen zeggen dat de (onbereikbare) liefde, met gezwijmel, gedroom en geflirt haaks staat op de harde realiteit met gebroken harten en teleurstellingen.
Bijzonder is dat je datzelfde contrast ook letterlijk aan de film af kunt zien. Les amours imaginaires is namelijk in twee zeer verschillende stijlen gedraaid. Aan de ene kant heel realistisch; bijna alsof Dolan met een home video registreert wat er om hen heen gebeurt. Zeker in de interviewtjes waarin zijn vrienden hun liefdesperikelen opbiechten is dat duidelijk te zien, met een wiebelige camera, driftig in- en uitzoomen en harde, lelijke belichting.
Die naturelle stijl is compleet anders dan de zwaar gestileerde sequenties waarin Dolan alles juist zo mooi mogelijk presenteert. Marie die in super slowmotion heupwiegend over straat schrijdt, helemaal synchroon met de zwoele soundtrack en met een perfecte coupe en prachtige jurk. Het ziet er bijna uit als een tot leven gekomen modereportage. Of… als een droom. Het is de fantasie versus de realiteit. Het effect daarbij is die van een relativerende knipoog – alsof de regisseur tegen het publiek wil zeggen ‘het is misschien allemaal heel erg, maar je kunt er ook om lachen hoor’.
Aan die gebruikte stijl kun je ook afleiden waar Xavier Dolan zijn inspiratie vandaan haalde. Het is heel normaal dat kunstenaars stiekem de kunst een beetje afkijken bij grote meesters. Dat is in de muziek en literatuur zo, en dat is in de filmwereld niet anders. Een film die vaak in een adem genoemd wordt met Les amours imaginaires is de klassieker Jules et Jim (François Truffaut, 1962). Ook daarin wordt heel luchtig een driehoeksrelatie behandeld –eentje tussen twee mannen en een vrouw. Wat dat betreft is Les amours imaginaires daar een gay-variatie op. Dat zou in de jaren zestig, toen Jules et Jim al heel taboedoorbrekend was, nog totaal ondenkbaar zijn geweest. Tegelijkertijd komen in Les amours imaginaires de sixties duidelijk terug in kleding, kleur, sfeer en muziek.

Romcoms
De originaliteit van Les amours imaginaires zit ‘m in de uitwerking en de gay-factor, maar het gegeven zelf is bijna zo oud als de cinema. Stiekem is het namelijk een romantische comedy, vaak afgekort tot romcom. It Happened One Night (Frank Capra, 1934) is een regelrechte voorloper van de romcoms van vandaag de dag. De doelgroep van het genre zijn meiden en vrouwen, vandaar dat de hoofdrol meestal voor een (sterke) vrouw is. Julia Roberts, Meg Ryan en Sandra Bullock zijn voorbeelden van actrices die vaak die rol speelden. Meestal begint het verhaal met een ontmoeting tussen die vrouw en een man: in Hollywood noemen ze dat type verhaal ‘boy meets girl’. Ze worden op elkaar verliefd, maar door allerlei misverstanden en obstakels duurt het een hele film lang voordat ze elkaar ein-de-lijk in de armen kunnen sluiten voor het happy end. Dat ‘en ze leefde nog lang & gelukkig’-moment komt natuurlijk regelrecht uit de oude sprookjes: romcoms zijn moderne liefdessprookjes.
Sommige filmmakers zijn lekker eigenwijs en volgen niet slaafs de uitgekauwde formule. Zo is 500 Days of Summer bijna een anti-romcom (ze krijgen elkaar juist niet op het eind) en ook Les amours imaginaires geeft er een heel eigen draai aan.
De meest succesvolle romcoms zijn Pretty Woman, Four Weddings and a Funeral, Love Actually en When Harry met Sally. In die laatste wordt het verhaal afgewisseld met video-interviews met bejaarde stellen die over hun eerste ontmoeting vertellen. Die tactiek heeft Dolan dus gekopieerd voor zijn eigen film.

Links
Wat is het verschil tussen een huiveringwekkende horrorfilm en een zoete romantische comedy? Niet zo gek veel, tenminste: als je deze trailer mashup mag geloven. Die doet net alsof de griezelklassieker The Shining (waarin een doorgedraaide Jack Nicholson met een bijl achter zijn vrouw en zoontje aangaat) een vrolijke zwijmelfilm is.